Afgelopen zaterdag stonden de nationalisten op het Malieveld – voor het volk, voor onze identiteit, voor de toekomst van onze natie. Wat volgde was een schandelijk verbod door die politieke windvaan De Mos, die ooit de schijn van volksvriend ophield. Nu toont hij zijn ware gezicht: een dienaar van het systeem, een lakei van de gevestigde orde.
Maar erger dan dit politieke verraad was de houding van dat zogenaamde burgerlijke rechts. Terwijl de nationalisten opkwamen voor de rechten van het volk, haastte deze politieke lafaards zich om de andere kant op te kijken – of nog erger: om met de vijand mee te lopen.
WAAR IS DE SOLIDARITEIT?
Solidariteit is het cement dat een volksbeweging bijeenhoudt. Juist wanneer het erop aankomt, blijkt wie bereid is naast zijn kameraden te staan – en wie wegkijkt.
Maar burgerlijk rechts liet hun mening liever dicteren door de volksvijandelijke pers. De NOS bepaalde hun verontwaardiging; de Volkskrant en de Telegraaf dicteerden hun moraal. Daarmee lieten zij de agenda bepalen door degenen die ons volk en onze natie decennialang hebben verraden: de globalistische elites, de systeempers, de partijen van de gevestigde orde.
In plaats van solidair te zijn met de nationalisten die voor het volk op de barricades stonden, koos burgerlijk rechts voor de veilige weg. Daarmee hebben zij hun natuurlijke bondgenoten een dolk in de rug gestoken.
DE WAARHEID DIE JULLIE NIET WILDE HOREN
Jullie zouden jezelf vandaag moeten afvragen: waarom hebben jullie zo lang gezwegen terwijl ons volk en onze natie werd verkracht!?
Waarom waren jullie stil terwijl onze steden veranderden, de sociale samenhang werd opgeblazen en onze nationale identiteit werd weggevaagd?
De nationalisten hebben decennialang gewaarschuwd voor deze catastrofe. Daarvoor werden zij verketterd, geïsoleerd en als extremisten gebrandmerkt door precies dat systeem waarvoor jullie nu zo braaf buigen.
Nu de gevolgen van jullie eigen lafheid zichtbaar worden, durven jullie voorzichtig te fluisteren over “problemen met integratie” en “beperking van de immigratie”. Maar het is al te laat. Veel te laat. En nog steeds ontbreekt jullie de moed om de consequenties te aanvaarden van wat jullie nu pas halfhartig erkennen. Jullie wachten netjes tot de heren in de volksvijandige politiek en de pers het als “fatsoenlijk” verklaren.
Het is altijd hetzelfde liedje. Zodra de strijd heet wordt, zodra de camera’s draaien en de systeempers haar veroordelingen spuwt, kruipen jullie terug in jullie veilige, politiek correcte holen.
Jullie zijn niet bereid de offers te brengen die de ware politiek soldaat brengt. Wij riskeren onze carrière, onze reputatie, onze plaats in de samenleving en soms zelf onze vrijheid om de waarheid te spreken.
Ondertussen zitten jullie veilig achter jullie schermen. Daar verschijnen brave columnnetjes over “grenzen stellen” en “fatsoenlijke debatten”. Hypocriet veroordelen jullie het “tuig” dat het vuile werk voor jullie opknapt.
Maar fatsoen redt een volk niet. Wie werkelijk iets wil veranderen, moet bereid zijn daarvoor te lijden, te vechten, en indien nodig te vallen.
DE OVERWINNING OF DE ONDERGANG
In tegenstelling tot jullie, die blijven knielen voor de oude orde, zijn het de nationalisten die de revolte dragen. Niet uit comfortabel politiek carrièrisme – maar uit volle overtuiging, uit plichtsbesef, uit liefde voor het volk en het vaderland.
Wij vertrekken vanuit de onvervreemdbare waarheid dat een volk recht heeft op zelfbeschikking, dat een natie recht heeft op grenzen en bescherming, dat een samenleving recht heeft op een toekomst waarin haar geschiedenis en haar wortels worden geëerd.
De vraag aan jullie is daarom simpel: aan welke kant van de geschiedenis wil je staan?
Aan de kant van de lafaards en de verraders? Of aan de kant van degenen die bereid zijn alles te riskeren voor de bevrijding van het volk?
De nationalisten hebben hun keuze gemaakt. Wij staan op het Malieveld, ook wanneer de politiestaat ons verbiedt. Wij spreken de waarheid, ook wanneer de media ons vervloekt. En wij dragen de gevolgen, ook wanneer de erkenning uitblijft.
Jullie hebben deze week laten zien waar jullie werkelijk voor staan: niet voor het volk, niet voor de waarheid, maar uiteindelijk alleen voor jullie eigen belang.
Hoe de geschiedenis daarover zal oordelen, zal nog blijken. Maar één ding staat vast: voor degenen die zich werkelijk inzetten voor de toekomst van de natie, voelt dit als wat het is – volksverraad.
Max Horik
0 reacties