Op 19 september, precies één jaar na de heroïsche demonstratie van onze kameraden die het systeem in doodsangst deed verkeren, heeft het Nationaal Verzet opnieuw het bewijs geleverd dat het Nederlandse volk niet gebroken is, niet vergeten is en vooral: niet bereid is zich gewillig naar de slachtbank te laten leiden!
DE EISEN VAN ONS VOLK
Onze eisen zijn helder als staal: bestaanszekerheid voor iedere arbeider, veiligheid voor onze vrouwen en kinderen, betaalbaarheid van het leven zelf. Ruimte voor onze boeren die het land bewerken, voor onze vissers die de zee beheersen, voor het kleine bedrijf dat de ruggengraat vormt van onze volkseconomie! Maar bovenal: zeggenschap over ons eigen lot! Dichte grenzen, harde terugkeer, volledige remigratie van vreemde elementen die onze volksgemeenschap ondermijnen!
DE LAFHEID VAN DE REACTIONAIREN
Deze manifestatie had moeten uitgroeien tot een breed volksfront – een eenheidsfront van alle rechtsdenkenden die het bestaan van ons Volk ernstig nemen. Maar waar stonden de reactionaire fracties? Zij trokken zich terug, als ratten die het zinkende schip verlaten, gedreven door opportunisme en angst voor de kwaadaardige berichtgeving van de systeemmedia! Dit is de les die elke volksgenoot moet onthouden: politieke bondgenoten die geen verantwoordelijkheid durven te dragen voor de ideeën waarmee zij zich verbinden, zijn onbetrouwbare wegkijkers. Wanneer het politiek moeilijk wordt, wijken zij terug in hun comfortabele parlementaire spelletjes. Wij niet!
DE PROVOCATIE VAN DE SYSTEEMSTAAT
Vanaf elf uur verzamelden honderden kameraden op het Malieveld. De Prinsenvlaggen wapperden trots, de Keltische kruisen getuigden van onze oude, onverwoestbare erfenis. Om half één maakte het Zwart Blok zich gereed om te marcheren – een recht dat ons toekomt, een afspraak die gemaakt was!
Maar het systeem had andere plannen. De autoriteiten, die marionetten zijn van het D66-regime, hadden nooit de intentie die afspraken na te komen. Alle toegangen tot de binnenstad werden afgesloten door pelotons van de ME in volle oorlogsuitrusting. Vanaf het Malieveld werden onze kameraden ingesloten – door waterwerpers, ME-bussen, bereden politie en de zogenaamde ‘Romeo’-eenheden, dat tuig dat zich aan verrassingsaanhoudingen vergrijpt. Traangasgranaten lagen al klaar in de bussen. Dit was geen politie-optreden, dit was een bewuste provocatie!
DE HELFDHAFTIGE WEERSTAND
En hoe reageerde een deel van onze kameraden? Met vuurwerk, stokken, rookbommen! Vervolgens werd de menigte uiteengedreven, geïsoleerd, opgesloten als vee. Maar een volk dat vecht, kan niet eeuwig geketend worden!
Locoburgemeester De Mos, die lakei van het systeem, verbood daarop de mars. Onderhandelingen? Tevergeefs! De ingesloten kameraden probeerden op verschillende momenten uit te breken – de drang naar vrijheid is onverwoestbaar! – maar de overweldigende politiemacht maakte dit onmogelijk. Zelfs de toegangswegen naar Den Haag Centraal werden afgesloten. Uiteindelijk vaardigde deze dienaar van de onderdrukking een noodbevel uit om de demonstratie te beëindigen.
HET GEWELD VAN DE ONDERDRUKKERS
Na de ontbinding begon de ME met bruut geweld de kameraden van het Malieveld weg te drijven, richting een politiefuik bij Den Haag Centraal. Vierentwintig arrestaties waren het resultaat. Vierentwintig kameraden die de prijs betaalden voor hun overtuiging! De 24 arrestanten zijn geen criminelen – zij zijn politieke gevangenen van een regime dat de democratie slechts predikt zolang het volk slaafs knikt. Maar het volk knikt niet meer. Het volk staat op!
WAT LEREN WE UIT DEZE STRIJD?
Deze manifestatie bewijst: het Nationaal Verzet leeft! Het is actief, het is strijdbaar, het is onverzettelijk! Zonder institutionele macht is onze publieke aanwezigheid ons sterkste wapen – het bewijs dat wij niet verdwijnen, dat wij niet zwijgen, dat wij nooit zullen opgeven!
Max Horik
0 reacties